Wednesday, 8 April 2020

M. G. Ramachandran || Media Marathon || Erik Barnouw ||

Among current stars, I was determined to meet M. G. Ramachandran, known as MGR. The reigning star of Tamil films, he was "the idol of the masses" and called the "Indian Reagan.” After more than a hundred successes, combating tyrants in never-never-land, he had decided to enter Madras politics. As with Reagan, his screen image seemed at once to infuse his political persona. He seemed sure of election. To some observers, all this was absurd. His pronouncements were considered simplistic. Asked about his political views, he said he believed in "the best of capitalism combined with the best of communism." He seldom went beyond this and wasn't asked to. His campaign appearances were more like movie premieres than political rallies. They were variety shows with guest stars: movie singers, dancers, and comedians. Film songs rang through the air.

The party he adopted, founded by the screenwriter C. N. Annadurai, was the Dravida Munnetra Kazhagam, or DMK. Its name identified it as part of the so-called Dravidian movement. The four languages of South India – Tamil, Telegu, Malayalam, and Kannada-were descended from ancient Dravidian roots, having no relation to Sanskrit, from which most languages of northern India had descended. Among these northern languages, by far the most widely spoken was Hindi, the language of almost 200 million people. Another 100 million spoke languages related to Hindi, with common Sanskrit roots, and could learn Hindi without great difficulty. For all these reasons the Indian republic's founding fathers had decreed, in 1947, that Hindi should eventually be the national tongue; it was so designated in the constitution. But the starting date for the official debut of Hindi as the official language was postponed to give time for a learning process. Hindi became compulsory in schools.

But resistance developed, especially among those who spoke Tamil, the parent of the Dravidian languages. To the Tamils, Hindi seemed as strange as Chinese. That a Dravidian party, focusing on this issue, should be started by a screenwriter who had a certain logic. Film people saw it not only as a political issue but as a defense of their market-against the widely distributed Hindi films, already dominant in much of India.

MGR's people assured Babu that he would find time to see us. Meanwhile, it seemed best to see as many MGR films as we could and to learn more about the DMK. The party had had a curious growth, which often seemed more filmic than Dravidian. The DMK had adopted the rising sun as its symbol; black and red were its colors. The party founder, C. N. Annadurai, was widely known as “Anna," meaning older brother. These symbols were occasionally injected into films. When they occurred, the faithful cheered and applauded, setting off a game that became contagious. It led to such sequences as:

MAN I: The night is dark. 

MAN 2: Don't worry. The rising sun will soon bring light and good fortune. (AUDIENCE: WILD CHEERS AND APPLAUSE)


He: Believe me, Sister! 
SHE: I do, Anna, I do! The whole land believes in you and will follow you. 

In the casual selection of a sari:

SHE: I always like a black sari, with a red border. (AUDIENCE: WILD CHEERS AND APPLAUSE)

Two people lost in a forest:

MAN I: Should we turn north? 

MAN 2: No, never! The South is much better. (AUDIENCE: WILD CHEERS AND APPLAUSE)

While this was started by party faithful, others soon joined in. Producers having no connection with the party began to introduce the symbols, which seemed to trigger automatic applause, and applause was welcome. Ramachandran, long regarded as nonpolitical, was thought by some to have merely jumped on the bandwagon in adopting the DMK. He did attend its rallies, especially when releasing a new film. He always got a tumultuous reception. His songs rang through the air. DMK rallies seemed essentially movie events.

This had caused a venerable Madras politician, long identified with the Congress Party that had led India to independence, to ask, "How can there be government by actors?" For "actors" he used the most invidious term available--koothadi, or "mountebank." The DMK became accustomed to such ridicule.

People in India often asked me, with a puzzled, troubled look, why on earth I was studying Indian films. Why not Bharata Natyam dancing, or Indian classical music, or the cave temples of the seventh century with their magnificent sculptures and wall paintings-all honored subjects for scholars? But films? It was as though we were focusing on an on-and abetting-some national disgrace. I found the question hard to answer to their satisfaction. But in our book, I knew we would have to answer it.

A recent Ramachandran film, Nadodi Mannan (the vagabond king), featured spectacular swordplay, an MGR specialty for which he was compared to Douglas Fairbanks. In a promotional ceremony for Nadodi Man. nan, an MGR fan club-there were hundreds of them-presented him with a silver sword. The event was featured in fan magazines as indicating the fans' devotion to him. The same magazines told us that the sword had been provided by the financial backer of the film, who had chosen a fan club to present it. This did not seem to dim the wonder of the event.

In several films MGR played brothers--sometimes separated brothers eventually reunited as they expose official corruption and bring down a tyrant. The formula gave MGR a chance to rescue himself. MGR heroes had no vices. They went out of their way to be kind to widows and children. They were helpful in a disaster. But when confronted by corruption, they were furious and implacable in combat.

We noted that fans, fan magazines, and even critics generally referred to stars as "film heroes" and "film heroines" rather than as actors. An actor, having won "film hero" or "film heroine" status, hardly dared to accept roles that blurred the image. Thus actors became stereotypes, requiring scripts built around the stereotypes. The critic Satish Bahadur, founder of the Agra Film Society, observed that the dramaturgy dominating the industry was "firmly interlocked in the stable equilibrium of a vicious circle."

Satish Bahadur, The Context of Indian Pilm Culture Study Material Series No. 1, National Film Archive, Pune, 1978. Word came at last that MGR would see us. He received us in a courtly manner. He was built on the generous proportions favored among Indian stars, especially in the south. His office was decorated with innumerable plaques and cups; he took the time to explain some of them. He was like an athlete exhibiting his trophies. From a wall, he brought down the silver sword presented in recognition of Nadodi Mannan. Settling down, he talked easily about his life.

His father had been principal of a school in Sri Lanka-at the time, Ceylon-where MGR was born. But his father died when MGR was three, causing the family to move to Madras, where he said they lived in poverty. Two sisters and a brother died. At six MGR joined a dramatic troupe, the Madurai Original Boys Company, who trained him in dancing and swordplay. His film career began when he was in his teens. He became a star in his twenties. Since then he had played some hundred hero roles. There were theaters that had, for several years, played only MGR films.

We asked about his interest in politics. How committed was he to a political career? We pointed out that his films were often compared to those of Douglas Fairbanks. Because they seemed escapist to most people, we had not suspected him of political interest.

Escapist? MGR protested. His films were certainly not escapist, he said. He recognized the link to Fairbanks. But "Fairbanks, great as he was, is now forgotten." An acting career, said MGR, must now have a political dimension, and he himself had found that in the Dravidian movement. The roles he played, like the folk hero in Nadodi Mannan, battling a royal usurper, meant something. To his followers, it represented their own struggle against the north, controlled by Hindi-speaking bureaucrats. Already in New Delhi, government positions went mainly to those who spoke Hindi. Their policies favored the north. Under the Congress Party, the south was becoming a sort of colony. The establishment in New Delhi, led by old Brahmins, had turned into a kind of royalty. They were the usurpers who must be overthrown. MGR's followers understood all that. In Nadodi Mannan, the opening song made it clear: “Oh divine Tamil ... who reflect the glories of ancient Dravidians!"

We were surprised by these words. Such ideas did not find expression in film journals. We had not anticipated a rationale of this sort from the “idol of the masses." Yet the fact was that the DMK-that fan club in politics, that absurdity, that band of koothadi-was transforming Indian politics. It had already taken control of the Madras city government and put scores of film people into state legislatures, Soon afterward it sent the party founder, screenwriter Annadurai, brother of the lowly, to the parliament in New Delhi, to breathe defiance in the stronghold of the enemy. An astounding political turn appeared in the making.

We so described it in our book Indian Film, published in 1963 in the United States by Columbia University Press and in India by Orient Longmans. Amid the fiftieth anniversary celebrations, the book appeared to have considerable impact. In 1964 the government established in Pune (previously known as Poona), a National Film Archive, a first effort to preserve India's cinema heritage. Adjoining it, on a tract of land that had once housed a silent film studio, rose the Film Institute of India, training a new generation of filmmakers- from other Third World countries as well as from India. Various states established film subsidies for promising work. So much was happening that it soon seemed to be essential to return to India to prepare, again with Krishnaswamy, an updated edition of Indian Film. This would finally be achieved during my retirement years, in a 1980 Oxford University Press edition. In this, we were able to report that the new wave set in motion by Satyajit Ray was producing a surge of fine work by such directors as Shyam Benegal, Girish Karnad, Mrinal Sen, M. S. Sathyu, Basu Chatterji, B. V. Karanth, and others. We also reported that the dominant cinema of the stars was in no sense jolted by this phenomenon, but careened onward on its own course. In the south, the rise of the "Indian Reagan” remained an ongoing saga.

In many Ramachandran films, the villain had been played by the actor M. R. Radha. Between the villain-actor and the hero-actor, some animosity developed. On a day in 1967, Radha paid Ramachandran a visit. Two shots were fired. Both men were found wounded. Each said the other had fired first; no one believed the villain. He was indicted, convicted, and jailed. MGR languished in a hospital. He was at the time a candidate for the state legislature, and the campaign went on. Campaign posters showed MGR with his head swathed in bandages. Huge crowds kept vigil. His survival seemed to confirm his more-than-human status. He was elected in an unprecedented landslide. In 1977 he became chief minister of the state of Madras-which had meanwhile been renamed Tamilnadu. He was to remain its chief minister for more than a decade, a power in national politics. When he died in 1988, at least ten followers were said to have committed suicide.

My Indian venture of 1961-62 had turned out to be an educational experience beyond any other. I had learned a lot about India and about film-but both still posed more mysteries than certainties. I noted that the MGR phenomenon soon reenacted itself in other states of India. The actor N. T. Rama Rao often played gods in India's mythological films. He became so identified with these roles that Indian religious calendars depicted gods as looking precisely like N. T. Rama Rao. In 1984 he ran for the chief minister of Andhra Pradesh, the state adjoining Tamilnadu. In his campaign he said little. Dressed in ochre robes, he squatted like a benevolent deity on the roof of his Chevrolet van, moving slowly through the gathering crowds as he signaled his blessing. He was triumphantly elected. The need to believe seemed to be overwhelming.

In India's elections, a huge proportion of eligible voters participated. It had become known as the world's largest democracy. But in a dominated by images of film and television, I found myself less and less sure what "democracy" meant. Could democracy survive the new-age democratic procedures?

Show-business styles of journalism were widely blamed for distorting our view of the world and its disputes. But was fiction, especially "escapist” fiction (so omnipresent, and now starting in everyone's infancy), perhaps a more powerful force in structuring our “reality"? If so, what did this mean for "democracy"?

Tuesday, 7 April 2020

எம்.ஜி.ஆரும் நானும் சிறைச்சாலையில் || எஸ்.எஸ்.ராஜேந்திரன் ||

1958 ஜனவரியில், தந்தை பெரியார் மற்றும் தமிழகத் தலைவர்களை விமர்சித்துப் பிரதமர் நேரு அவர்கள் நான்சென்ஸ்என்று சொன்னகைக் கண்டித்து, தமிழகம் வரும்போது நேருவுக்கு நமது எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கும் வகையில் கறுப்புக் கொடி காட்டிட வேண்டுமென அண்ணா அவர்கள் கழகத்தின் முடிவை அறிவித்தார்.
நேரு வரும் விமானம், சென்னையில் இறங்கும் போது நேருவின் கண்களுக்கு எங்கு நோக்கினும் கருப்புக் கொடியாகத் தெரிய வேண்டும். கழகத் தோழர்கள் அத்தனை பேரும் அணிதிரள வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொண்டார்.
அப்போதெல்லாம் கழகத்துக்கு அவ்வளவாக நிதி  வசதி கிடையாது. இதுபோன்ற நிலைமைகள் ஏற்படும்போது அண்ணன் எம்.ஜி.ஆரும் நானும்தான் அதற்கான முக்கியப் பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொள்வோம்.
எம்.ஜி.ஆர். பிக்சர்ஸ்., எஸ். எஸ். ஆர். பிக்சர்ஸ் ஆகிய சினிமாக் கம்பெனிகளுக்குச் சொந்தமாகத் தையல் இயந்திரங்கள் இருந்தன. ஆகவே இரவு பகலாகக் கறுப்புக் கொடிகள் தயாரிப்பது போன்ற மற்றப் பணிகளும் தொடர்ந்தன. அப்போது முன் கூட்டியே அண்ணா அவர்களும் முன்னணித் தலைவர்களும் கைது செய்யப்பட்டனர். போலீஸ் எங்களையும் கண்காணித்தது.
மறுநாள் அதிகாலை நாலு மணி அளவில், நகரப் போலீஸ் துணை கமிஷனர் எனக்கு போன் செய்தார். ‘இன்னும் சிறிது நேரத்தில் உங்களைக் கைது செய்ய வரப்போகிறோம், தயாராக இருங்கள். என்றார். நான் எனது வீட்டில் முப்பது போலீஸாருக்கு காலை உணவு தயாரிக்கச் சொன்னேன். இரவெல்லாம் சுற்றிப் பசியோடு வரும் அவர்களுக்காகக் காலை உணவு தயாரானது. நானும் தயாரானேன். உண்டு முடித்தபின் என்னை அழைத்துக் கொண்டு மைலாப்பூர் காவல் நிலையத்துக்குச் சென்றது போலீஸ்.
அங்கே போனவுடன், எனக்கு முன்பாக அண்ணன் எம்.ஜி.ஆரைக் கைது செய்து சைதாப்பேட்டை காவல் நிலையத்தில் வைத்துள்ளனர் என்று தெரிய வந்தது. நான் போலீஸ்  அதிகாரியிடம் என்னையும் அவர் கூடவே இருக்கும்படி சைதை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கே அனுப்பிவிடுங்களேன்என்றேன். அதற்கு அவர், 'நீங்கள் இங்கே இருப்பது தெரிந்தே வெளியில் பெரும் கூட்டம் திரண்டிருக்கிறது. சைதாப்பேட்டை காவல் நிலையத்துக்கு வெளியில் நிற்கிற பெருங்கூட்டத்தை எங்களால் சமாளிக்க முடியவில்லை . இருவரும் ஒரே இடத்தில் இருந்தால் நிலைமையே மோசமாகிவிடும் என்று சொன்னபோது அதற்கு மேல் நான் அவரை வற்புறுத்தவில்லை.
அன்று இரவு எங்கள் இருவரையும் காவல் நிலையத்திலேயே வைத்திருந்தார்கள். மறுநாள் காலை என்னைப் போலீஸ் வேனில் மத்திய சிறைக்க அழைத்துச் சென்றனர். அங்கே முதல் மாடியில் முதல் வகுப்புக்கான அறையில் கொண்டு விட்டார்கள். அங்கு எனக்கு முன்பாக எம்.ஜி.ஆர். இருந்தார். இருவருக்கும் ஒரே அறை என்றதும் எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
பெயர்தான் முதல் வகுப்பே தவிர, மிகச் சிறிய அந்த அறையில் படுப்பதற்குத் திண்ணைபோல ஒரு மேடை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன்மேல் அழுக்கடைந்த மூட்டைப் பூச்சிகளின் ஆக்கிரமிப்பில் ஒரு மெத்தை. அதைப் பயன்படுத்தவே முடியாத நிலையில் கீழே தூக்கிப் போட்டோம். எங்கள் இருவருக்கும் கைகள்தான் தலையணைகளாகப் பயன்பட்டன. வெறும் தரையிலேயே படுத்துக் கொண்டோம்.
அடுத்த நாள் பகல் பன்னிரண்டு மணிக்கு எங்களுக்கு உணவு தரப்பட்டது. வட்ட அலுமினியத் தட்டில் இருந்த சிகப்பு அரிசிச் சாதத்தை, சிரமப்பட்டுச் சாப்பிட்டபடியே எம்.ஜி.ஆரைப் பார்த்தேன். அவர் எவ்விதச் சலனமுமின்றிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். “இது மாதிரிச் சாப்பாடு எல்லாம் என் சிறு வயதிலேயே சாப்பிட்டுப் பழகியிருக்கிறேன். அதனால் எனக்குப் புதிதல்ல" என்றார்.
அங்கு ஒரு மண் பானை இருந்தது. அருகில் ஒரு தகர டப்பா. அதில் தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்துக் கொள்ள வேண்டும். அந்தப் பானைக்கு அருகில் இரு மண் சட்டிகள் இருந்தன. அவை எதற்கு என்றேன். அவை 'இரவில், நம் கழிப்பிட வசதிக்காக' என்றார். 'எப்படியண்ணே இதையெல்லாம் நாம் பயன்படுத்துவது' எனச் சங்கடத்துடன் கேட்டேன். வேறு வழி? இது மாதிரி, ஒரே அறையில், ஐந்துபேர், ஆறுபேர் கைதிகளாக இருந்து வருகிறார்களே? அவர்களது நிலைமையைக் கொஞ்சம் எண்ணிப் பாருங்கள்' எனச் சொல்லி என்னைச் சமாதானப்படுத்தினார்.

முதல் நாள் போலீஸ் நிலையத்தில் இருந்த போதே அங்கிருந்த காவலர்களிடம் சிறை விதி முறைகள், வசதிகள் பற்றியெல்லாம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டதாகக் கூறினார். அந்த முன்னெச்சரிக்கையும் எதையும் எதிர்கொள்ளும் உணர்வும்தான் அவரது பலம் எனச் சொல்ல வேண்டும்.

நாங்கள் சிறைக்குள் இருப்பது தெரிந்து பட அதிபர்கள், தொழில் நுட்பக் கலைஞர்கள் பலர் எங்களைக் காண வந்தனர். வந்தவர்கள் கூடை கூடையாகப் பழங்களைக் குவித்துவிட்டனர். அவைகளைக் கட்சித் தொண்டர்களுக்கும், மற்றச் சிறை கைதிகளுக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்தோம். இப்படி எங்களை நிறையப் பேர் வந்து பார்வையிட்டுச் செல்வதைக் கண்ட சிறையிலிருந்த ஆயுள் கைதிகள், யார் இவர்கள்? ன மற்றக் கைதிகளை விசாரித்திருக்கின்றனர்.
கலைவாணர் என்.எஸ்.கே., தியாகராஜ பாகவதர், இருவரும் சிறைச் சாலையில் அடைபட்டிருந்த காலத்தில் வந்து சேர்ந்தவர்கள், அந்த ஆயுள் கைதிகள் எனவே அவர்களுக்கு எம்.ஜி.ஆரையும், ன்னையும் தெரியவில்லை. எங்களைப் பற்றி மற்றவர்கள் சொன்னபோது நல்ல அழகா வெப்பா இருக்காங்களே என விமர்சனம் செய்தனராம்.

அப்போது அண்ணன் எம்.ஜி.ஆர். சொன்னார், "நாம் இப்போது சிறையில் இருக்கும் நிலைமையை, நன்கு மனதில் பதிய வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதுவரை சினிமாவில் சிறைக்கூடங்களை வசதியான இடமாகக் காட்டி வந்துள்ளோம். இனி, நமது படங்களில் இங்குள்ளபடியே காட்டிட வேண்டும். அப்போதுதான் சிறையின் அவலங்கள், மக்களுக்குப் புரியும்'' என்றார்.
வீடு, வீடு விட்டால் ஸ்டூடியோ, மேக்கப், படப்பிடிப்பு, மற்ற வேலைகள்! ஆகவே இந்த மாற்றம், ஒரு வகையில் எங்களுக்கும் பிடித்திருந்தது. பிரதமர் நேரு சென்னை வந்தபோது, கருப்புக் கொடி ஆர்ப்பாட்டம் வெற்றிகரமாக நடைபெற்றது எனக் கேள்விப்பட்டோம்.
ஒருநாள் இரவு பத்து மணி அளவில் அண்ணாவையும் மற்றும் பலரையும் விடுதலை செய்துவிட்டனர். அடுத்த நாள் காலை 10 மணி அளவில், என்னையும், எம்.ஜி.ஆரையும் விடுதலை செய்தனர். இதை அறிந்த அண்ணா அவர்கள்  நண்பர்களுடன் சிறை வாசலில் காத்திருந்து எங்களை அழைத்துச் சென்று அப்போது ராயப்பேட்டையிலிருந்த எம்.ஜி.ஆர். வீட்டுக்குப் போய், அவரைச் சக்ரபாணியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, என்னை அழைத்து வந்து என் தாயாரிடத்தில் ஒப்படைத்து, அன்று பகல் உணவை எங்கள் குடும்பத்தாரோடு சாப்பிட்டுவிட்டுப் போனார். அண்ணா, அண்ணாதான்.

நான் வந்த பாதை - எஸ்.எஸ்.ராஜேந்திரன்


Saturday, 4 April 2020

மறுநாள் திமுக வில் நாங்கள் எல்லாம் உறுப்பினர்கள் ஆனோம் || எம்.ஜி.சக்ரபாணி ||

பல நாடகங்களுக்கு அமரர் பேரறிஞர் அண்ணா அவர்கள் தலைமை வகித்திருக்கிறார்கள்.
பட்டிவீரன்பட்டியிலே எங்கள் "இன்பக் கனவு" நாடகம் நடந்தது. அதற்கும் தலைமை வகித்தவர் அமரர் அண்ணா அவர்கள்.
அண்ணா தலைமையுரை ஆற்றுவதற்கு முன்னால் பழம்பெரும் திராவிட இயக்கத்தைச் சேர்ந்த பொன்னம்பலனார் பேசினார். அவர் பேசும்போது "எம்.ஜி.ஆர். திராவிட முன்னேற்ற கழகத்திற்காகப் பலவிதங்களில் நிதி உதவி செய்து வருபவர். எப்போது கேட்டாலும் இல்லை என்னாது அள்ளி அள்ளிக் கொடுத்துக் கொண்டு இருப்பவர். இப்படிப்பட்ட குணநலன்களை உடையவர் இதுவரை திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தில் அங்கத்தினர் அல்ல என்பதையும் உங்களுக்கு தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்" என்று கூறினார்.
அந்த நாடகம் முடிந்து சென்னைக்கு வந்து மறுநாள் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தில் நாங்கள் எல்லாம் உறுப்பினர்கள் ஆனோம்.
"என் தம்பி எம்.ஜி.ஆர்" - எம்.ஜி.சக்ரபாணி அவர்கள்

1978 (ராணி பத்திரிகையில் )

Wednesday, 1 April 2020

புரட்சி நடிகரின் குண நலன்கள் - துணிச்சல் - தாய் உள்ளம் - கடமை - பாசம் || வி. இராமமூர்த்தி , பி.ஏ.||

புரட்சி நடிகரின் குண நலன்கள்
வி. இராமமூர்த்தி , பி..

ஒரு சினிமாப் பத்திரிகையாளன் என்கிற முறையில் புரட்சித் தலைவரைப் படப்பிடிப்பில் சந்தித்தபோது , பேசிப் பழகிய போது . நேரில் கண்ட சில உண்மைகளை இங்கே சிறு கட்டுரை வடிவில் தந்திருக்கிறேன்.

துணிச்சல் :
மங்களூரில் மீனவ நண்பன் படப்பிடிப்பு. அப்போது அ.தி.மு.. கட்சியை புரட்சித் தலைவர் தொடங்கியிருந்த நேரம் என்று நினைக்கிறேன். அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி அம்மையார் நாட்டில் அவசர நெருக்கடி நிலையைப் பிரகடனப்படுத்தியிருந்தார். அவரது மகன் சஞ்சய் காந்தியின் செல்வாக்கும், ஆதிக்கமும் கொடி கட்டிப் பறந்து கொண்டிருந்தன.
சென்னையிலிருந்து புரட்சித் தலைவருடன் ஐந்து பத்திரிகையாளர்கள் மங்களூருக்குச் சென்றிருந்தோம். அப்போது இடைவேளையில் அவருடன் நாங்கள், நாட்டின் பலவிதமான பிரச்னைகளைப் பற்றி விவாதிப்போம்.
நான் ஒரு கேள்வியை அவரிடம் கேட்டேன். “சஞ்சய் காந்தி அவர்கள் தற்போது ஐந்து அம்ச திட்டம் என்கிற பெயரில் ஒரு திட்டத்தை அமல்படுத்த வேண்டும் என்று பேசிக் கொண்டு வருகிறார். அந்த ஐந்து அம்சத் திட்டம் பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?'' - இது என் கேள்வி.
புரட்சித் தலைவர் உடனே பதில் சொன்னார். ''நாட்டுக்கு பயனுள்ள திட்டம் எதுவாயினும் வரவேற்கலாம். ஆனால் 5 அம்சத் திட்டம் 20 அம்சத் திட்டம் என்று தனித்தனியே பிரித்து தனித்தனியாகக் கூறப்படுவதை நான் விரும்பவில்லை.
நல்ல திட்டம் எதுவாயினும் அது பிரதமரின் பெயரிலேயே அறிவிக் கப்பட்டு, செயல்படுத்தப்பட வேண்டுமே தவிர, தனிப்பட்டவர்கள் தரும் திட்டமாக இருக்கக் கூடாது. உதாரணமாக, நான் ஒரு பொறுப்பில் இருந்து செயல்படும்போது எனது மனைவி அவளது விருப்பப்படி அறிக்கைகள் விடுத்துக் கொண்டிருப்பது முறையாகாது. அதுபோல 5 அம்சத் திட்டம் என்பது நாட்டுக்கும், மக்களுக்கும் பயன்படுகிறது என்றால் வரவேற்கத் தகுந்ததுதான். ஆனால் பிரதமரின் திட்டமாகத்தான், அதாவது அரசின் திட்டமாகத்தான் அது அமைய வேண்டுமே தவிர, தனிப்பட்டவர்களின் திட்டமாக இருக்கக் கூடாது.''
புரட்சித் தலைவரின் இந்தக் கருத்துக்கள் பத்திரிகைகளில் வெளி வந்தன. சில இந்திரா காங்கிரஸ் தலைவர்கள் அவரை கடுமையாக விமர்சித்தார்கள். ஆனால் எம்.ஜி.ஆர். அதைப் பற்றிக் கவலைப் படவில்லை . கடைசியில் அவரது வாதத்திலிருந்த நியாயத்தை சஞ்சய் காந்தியே ஒப்புக்கொண்டார்.
பிரதமர் இந்திரா அம்மையாரின் ஆட்சிக்காலத்தில் , குறிப்பாக அவசர நிலை பிரகடனத்திலிருந்தபோது - சஞ்சய் காந்தியின் கை ஓங்கி யிருந்த நேரத்தில் எம்.ஜி.ஆர். வெளியிட்டக் கருத்துக்கள் அவரது துணிச்சலை வெளிப்படுத்தின.

தாய் உள்ளம்:
ஊட்டியில் நவரத்தினம் படப்பிடிப்பு, பயங்கரமான குளிர். ஊட்டியிலேயே அதிக உயரமுள்ள தொட்டபெட்டாவில் படப்பிடிப்பு. ஏறத்தாழ எண்பது பேர் படப்பிடிப்பில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். மக்கள் திலகம் ஒப்பனையுடன் லொகேஷனுக்கு வந்தார். 'அவுட்டோர் யூனிட உட்பட பணியாற்றுபவர்கள் அத்தனைபேரும் கடுங்குளிரில் நடுங்குவதைக் கவனித்தார். உடனே தனது உதவியாளரான (மறைந்த) சபாபதியை அழைத்து, அவரது காதில் ஏதோ சொன்னார்!
அரை மணி நேரத்தில் திரும்பி வந்த சபாபதியின் கையில் மிகப் பெரிய துணி மூட்டை காணப்பட்டது. மூட்டையை திறந்து பார்த்தால் எண்பது ஸ்வெட்டர்கள். அத்தனை பேருக்கும் அந்த ஸ்வெட்டர்களை அவரே கொண்டு கொடுத்து இதைப் போட்டுக் கொள்ளுங்கள் ! அப்புறம் வேலை செய்யலாம், என்று சொன்னார். கடுங்குளிரில் பணியாற்றுகிறவர்களுக்குத் தனது சொந்தச் செலவில் ஸ்வெட்டர்கள் வாங்கிக் கொடுத்தது அவரது தாய் உள்ளத்தைதான் வெளிப்படுத்தியது என்று ஸ்வெட்டரைப் போட்டுக் கொண்ட இயக்குநர் ஏ.பி.நாகராஜன் தொட்டபெட்டாவில் சொன்ன காட்சி இன்னமும் என் கண்முன் நிற்கிறது.

கடமை :
உடுப்பியில் இன்று போய் என்றும் வாழ்க '' படப்பிடிப்பு. நான்கு பத்திரிகையாளர்கள் படப்பிடிப்பைப் பார்க்கப் போயிருந்தோம். எங்களுடன் வந்திருந்த 'திரைஞானி' பத்திரிகையாளருக்கு உடுப்பி வந்தது முதல் உடல் நிலை சரியில்லை. ஹோட்டல் ரூமிலேயே தங்கி ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டார். நாங்கள் மட்டும் மால்பே கடற்கரைக்கு படப் பிடிப்பைப் பார்க்கச் சென்று விட்டோம்.
புரட்சித் தலைவர் என்னிடம், ''எப்போது சென்னையிலிருந்து புறப்பட்டீர்கள்?
பயணம் சௌகரியமாக இருந்ததா?'' என்று கேட்டார்.
ஒரு பத்திரிகையாளர் மட்டும் உடல் நலமின்மையால் ஹோட்ட லிலேயே இருக்கிறார் என்று சொன்னதும், உடனே தயாரிப்பாளரை அழைத்து, நமது படப்பிடிப்புக்கு வந்திருப்போரை சரியாக கவனிக்க வேண்டியது நமது கடமை. உடனடியாக அந்தப் பத்திரிகையாளரை ஒரு பெரிய டாக்டரிடம் அழைத்து செல்ல ஏற்பாடு செய்யுங்கள். எல்லா விதமான டெஸ்டுகளையும் எடுக்கச் சொல்லுங்கள், என்று சொன்னார்.
உடனே கார் பறந்தது. பத்திரிகையாளரை டாக்டர்கள் பரிசோதித்தனர். எல்லா டெஸ்டுகளும் எடுக்கப்பட்டன. உடல் நலமின்மைக்கு சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. இதில் இன்னொரு அம்சம் எங்கள் எல்லோரையும் மெடிக்கல் செக்-அப்' செய்து கொள்ள சொல்லி எம்.ஜி.ஆர். உத்திர விட்டிருந்தார்.

பாசம் :
வீனஸ் பிக்சர்ஸின் ஊருக்கு உழைப்பவன் படப்பிடிப்பு பெங்களூர் விதியொன்றில் நடந்து கொண்டிருந்தது. மக்கள் கூட்டம் அங்கு அலைமோதியது. ஒரு வயோதிகத் தாய் கூட்டத்தைத் தள்ளிக் கொண்டு எம்.ஜி.ஆரை ஆர்வமுடன் பார்க்க வந்தாள். ஒரு போலீஸ்காரர் அவளை அதட்டி ''அங்கு போகக் கூடாது'' என்று விரட்டிக் கொண்டி ருந்தார். அதைக் கவனித்த மக்கள் திலகம் தானே அத்த வயோதிக தாயிடம் சென்று ன்றி! ஆரோக்யவா? மக்களு யாக இதாரே?'' என்று கேட்டார். என்னங்க: சௌக்யமா? உங்களது குழந்தைகள் எப்படி இருக்காங்க? என்று அப்போது அந்த தாயிடம் கன்னடத்தில் பேசினார். அந்த தாயுள்ளம் மகிழ்ந்து நல்லா இருக்கணும் நீங்க என்று இரண்டு கைகளையும் தூக்கி அவரை ஆசீர்வதித்த காட்சியை என்னால் மறக்க முடியாது.
நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனுக்கு பத்மஸ்ரீ விருது வழங்கப்பட்ட போது அவரைப் பாராட்டும் வகையில் சாரதா ஸ்டுடியோவில் மறைந்த பெருந் தலைவர் காமராஜர் தலைமையில் மாலை 6 மணிக்கு ஒரு விழா நடந்தது. அன்று எம்.ஜி.ஆருக்கு இரவு ஒன்பது மணி வரை தேவர் பிலிம்ஸ் ஷூட்டிங் வாகினி ஸ்டுடியோவில் இருந்தது.
தேவர் பிலிம்ஸ் அதிபர் மறைந்த சின்னப்ப தேவரிடம். எம்.ஜி.ஆர். இன்று மாலை 6 மணிக்கு தம்பி சிவாஜிக்குப் பாராட்டு விழா நடக்கிறது. சக கலைஞருக்கு பாராட்டு விழா நடக்கும் போது அதில் நாம் எல்லோரும் கண்டிப்பாக கலந்து கொள்ள வேண்டும். அதுதான் நமக்குப் பெருமை. ஒரு மணி நேரம், அல்லது இரண்டு மணி நேரம், இதனால் படப்பிடிப்பு பாதிக்கப்படும் என்றால் ஷூட்டிங்கை நள்ளிரவு வரை நடத்துவோம். அதனால் ஏற்படும் செலவுகளை நானே ஏற்றுக் கொள்கிறேன் என்று கூறி, அவரை ஒப்புக் கொள்ள வைத்ததுடன் சின்னப்பா தேவர், அசோகன் உட்பட அப்படத்தில் நடித்த அத்தனை பேரையும் அந்த விழாவுக்குக் கொண்டு வந்து விட்டார் எம்.ஜி.ஆர்.
என்னே அவர் பாசம்!

Article From : Impact MGR & Films  

by   - Movie Appreciation Society (Regd)

Article Shared By : Prof .S.Selvakumar (Ardent Fan Of MGR )