Monday, 20 April 2020

''என் தலையில் குண்டு விழுந்தாலும், நான் சென்னையை விட்டு ......" - பெரியவர் எம்.ஜி.சக்கரபாணி








 1942 - இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றில் முக்கியமான ஒரு மைல்கல், இது.
இந்த ஆண்டில்தான் வெள்ளையனே வெளியேறு! ?' என்ற போராட்டத்தை மகாத்மா காந்தி தொடங்கினார்.
இந்தியா முழுவதுமே,காஷ்மீர் முதல் கன்னியா குமரிவரை சுதந்திர தாகத்தில் கிளர்ந்து எழுந்ததை உலகமே கண்டு வியந்தது.
அதே 1942-ம் ஆண்டு எங்கள் - வாழ்க்கையிலும் மறக்க முடியாத ஓர் ஆண்டு ஆகும்.
 அப்பொழுது நங்கள், எங்கள் தாயார், நான், எம்.ஜி.ஆர். எம்.ஜி.ஆரின் மனைவி, என் மனைவி, 3 குழந்தைகள் ஆகியோர் சென்னையில் வசித்து வந்தோம். 
உலகப் போர் உச்சக் கட்டத்தில் இருந்தது. ஜப்பான் படை சிங்கப்பூர் வரை வந்துவிட்டது.
எந்த நேரத்திலும் சென்னையில் குண்டுகள் விழும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
சென்னையில்  ஒரே பீதி..!
நகரம்  காலியாகிக் கொண்டு இருந்தது.
குடும்பம் குடும்பமாக  கூட்டம் கூட்டமாக வீடுகளை காலி செய்து கொண்டு சொந்த ஊர்களுக்குப் போய்க்கொண்டு இருந்தார்கள்.
நாங்களும் கூட போகலாம் என்று நினைத்தோம். ஆனால், எங்களுக்குக் கேரளாவில் யாரும் இல்லை, - சென்னையில் எங்களுக்கு வேலையும் இல்லை, ஸ்டூடியோக்கள் எல்லாம் காலி. குண்டுக்குப் பயந்து நடிகர்-நடிகைகள் - சொந்த ஊர்களுக்குப் போய்விட்டார்கள். படப்பிடிப்பே இல்லை. நாங்கள் சும்மா இருந்தோம்.
 இந்த நிலையில் ஒரு நாள், சென்னையில் குண்டு விழுந்துவிட்டது என்று பத்திரிகைகளில் செய்தி வெளிவந்தது.
இனியும் நாங்கள் சென்னையில் இருப்பது நல்லது அல்ல என்று எங்கள் தாயார் கருதினார்கள்.
அதே நேரம், ''எங்கள் வீட்டுக்கு வந்துவிடுங்கள்என்று போத்தனூர்ரில் இருந்து கிருஷ்ண நாயர் கடிதம் எழுதியிருந் தார்.
இவர் என் சட்டகர். என் மனைவியின் அக்காளின் கணவர். போத்தனுாரில் ரெயில்வேயில் வேலை செய்தார்.  நெருங்கிய உறவு இருந்தும், அவரது விட்டுக்குப் போக  நாங்கள் தயங்கினோம், ஏனென்றால், என் மனைவியின் அக்காள் இறந்துவிட்டார்.
கிருஷ்ண நாயர் மறுமணம் செய்து கொண்டார். அவருக்குக் குழந்தைகளும் இருக்கிறார்கள். சாதாரணக் குடும்பம் தான். தொழில் இல்லாததால், அப்பொழுது எங்கள் கையிலும் வசதியில்லை. எனவே,போத்தனூரர் போக நாங்கள் தயங்கினோம், - ஆனால், கிருஷ்ண நாயருக்கு நாங்கள் நிறைய உதவிகள் செய்து இருக்கிறோம். அவரே, எங்களை அழைத்தார். நாங்களும் எப்படியாவது சென்னையை விட்டுப் போயாக வேண்டும்.
 இதையெல்லாம் மனதில் கொண்டு, வீட்டை காலி செய்து கொண்டு, போத்தனுாருக்குப் போகத் தீர்மானித்தோம்.  எங்களுக்குப் பெருந்துணையாக இருந்த வேல்நாயர், எங்களுடன்  வர மறுத்து விட்டார். ''என் தலையில் குண்டு விழுந்தாலும், நான் சென்னையை விட்டு நகர மாட்டேன்" என்று  அவர் சொல்லிவிட்டார் 
ங்கள் அம்மா,நான்,எம்.ஜி.ஆர்., எம்.ஜி.ஆரின் மனைவி, என் முதல் மனைவி, 3 குழந்தைகள் ஆகியோர் ரெயில் மூலம் போத்தனுார் போய்ச் சேர்ந்தோம்.
ரெயில்வே காலனியில் கிருஷ்ண நாயரின் ரின் வீடு, அந்த வீட்டில் அவருடைய விருந்தாளியாக நாங்கள் தங்கினோம்
அன்புடனும், ஆதரவுடனும்  அவர் எங்களை கவனித்துக் கொண்டார்.
என் முதல் மனைவியின்  பெயர் தங்கம்மா. தங்கம்மாவுக்கு ஏற்கனவே காசநோய் (டி.பி.) இருந்த போத்தனார் போனதும் அது அதிகம் ஆயிற்று, ஆகவே  கோவையில் உள்ள  அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியில் தங்கம்மாவை சேர்த்தோம்.


 எம்.ஜி.சக்கரபாணி அவர்கள் எழுதிய "இந்த நிலையை மாற்றி அமைப்போம் !" ராணி இதழில் இருந்து ஒரு பகுதி 



No comments:

Post a comment